ساختار سنسور اکسیژن
ساختار سنسورهای اکسیژن فرمی ثابت دارد که شامل اجزای زیر میشود:
- بدنه سرامیکی یا چینی
- الکترودهای پلاتینیومی
- غلاف با جنس دی اکسید زیرکونیوم
- المنت گرم شونده
سنسور اکسیژن ماشین شامل یک بدنه از جنس سرامیکی (چینی) یا از جنس پلاتینیوم ساخته شده است که توسط یک غلاف فلزی (دی اکسید زیر کونیم) محافظت میشود. قسمتی از سنسور که داخل منیفولد دود قرار میگیرد همان غلاف سنسور است که از جنس سرامیک زیرکونیوم میباشد. همچنین، یک المنت گرم شونده وجود دارد که دمای سنسور را کنترل کرده و آن را تا ۳۰۰ الی ۸۰۰ درجه سانتی گراد میرساند. انتهای پوسته سنسور هم روی مانیفولد پیچ میشود. قسمت بیرونی این قطعه حباب شکل بوده و در معرض گازهای داغ منیفولد دود قرار دارد. الکترودها هم در قسمت سرامیکی و زیر حباب پوسته قرار دارند و با یک لایه متخلخل پلاتین پوشیده شدهاند.
لازم به ذکر است که بخش خارجی سنسور که پوشش سرامیکی دارد ، در معرض اکسیژن بوده و در قسمت ابتدایی اگزوز خودرو استقرار یافته و بخش داخلی سنسور هم به اکسیژن موجود در هوا مربوط است.
در سنسور اکسیژن قدیمی یک سوراخ کوچک روی پوسته ضخیم این قطعه قرار دارد که محل جریان هوا است اما در سنسور های جدید که دو سیم دارای گرمکن دارند ، فضای کمی بین عایق بندی الکترودها وجود دارد که به کانکتور معروف است و تنفس یا جریان هوا به داخل سنسور اکسیژن از بین این کانکتور سیم ها انجام میشود . با این جریان هوا ، اختلاف درصد اکسیژن موجود در اگزوز و هوای محیط شناسایی شده و باعث تولید ولتاژ بین حباب سرامیکی میشود. هرچه اختلاف اکسیژن بیشتر شود، ولتاژ تولیدی سنسور هم بیشتر خواهد بود .
برای جلوگیری از انسداد و بسته شدن منافذ این کانکتور که محل کوچکی برای جریان هواست ، باید دقت کرد که سنسور اکسیژن هیچ وقت چرب نشود.
